Sabiriin's ontmoeting met Jezus
Sabiriin straalt als ze haar verhaal vertelt. Ze groeide op in een Somalisch gezin met de tradities van haar geloof. Er woonden veel Somalische gezinnen in Raalte en op school werd het Suikerfeest gevierd. Vanaf haar zevende leerde Sabiriin bidden en ging ze naar Koranles met andere Somalische kinderen.
Sabiriin was toegewijd, maar haar geloof bracht haar geen vrede. Thuis was er vaak afstandelijkheid, ze voelde zich schuldig en vond dat ze straf verdiende. Ze ervaarde Allah als streng en boos. Bidden was verwarrend, omdat ze niet begreep wat ze bad.
‘Ik had nog niets gedaan’
Tijdens de middelbare school voelde Sabiriin zich een alien, ze was de enige moslim in de klas. In die periode kreeg ze steeds meer vragen over de islam. Haar leegte groeide in die periode, ze werd depressief. Ze zocht een uitweg in het uitgaan en verdiepte zich in horoscopen en manifesteren. In die donkere periode nam een vriendin haar mee naar Opwekking. Tijdens een lied op het veld overviel haar een diepe rust en een warme aanwezigheid. Ze wist direct: dit is God die Zichzelf aan mij openbaart. Ze was verbaasd dat deze God, voor wie ze nog niets had gedaan, zo liet merken dat Hij er voor haar was. Blijkbaar hoefde je niet eerst rein te zijn om deze God te ontmoeten.
Jezus of je familie
Met liefde praat Sabiriin over haar moeder. Het was een hartverscheurend moment voor haar toen ze vertelde dat ze christen was geworden. Regelmatig, als ze naar een christelijke bijeenkomst ging, vroeg haar moeder: ‘Kies je voor je familie of voor Jezus?’. Sabiriin koos met angst en beven voor Jezus en ervoer op dat moment een bovennatuurlijke kracht om stand te houden. Ze dacht dat ze haar familie voorgoed kwijt was, maar God bracht herstel op een manier die ze nooit had kunnen dromen.
Thuis
Nu, op haar tweeëntwintigste, ervaart Sabiriin vrede en genezing die haar hele leven hebben veranderd. Ze vond een plek in de Somalische kerk en is heel blij dat ook de band met haar moeder weer is opgebloeid. Haar moeder heeft haar keuze geaccepteerd en noemt Sabiriin’s man, Aron, inmiddels liefdevol haar eigen zoon. Waar vroeger angst en schuld regeerden, is er nu vrede; er is ruimte voor vergeving en een liefde die muren heeft afgebroken.
